NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dion, to się zbliża.
Gdzieś tam jest i już się zbliża.
Nie umiem tego powstrzymać.
Jesteś wyjątkowy.
Każdy myśli, że jego dziecko jest wyjątkowe.
Ale ja mam rację.
Mój chłopczyk.
Czemu akurat ty musisz uratować świat?
Wolę te wspomnienia,
kiedy byliśmy tylko we dwoje.
Zanim wszystko się zmieniło.
Dion?
Nabrałem cię!
To nie było śmieszne.
Było.
Na zegarkach już 7.15, a wy słuchacie Dzień dobry Atlanto.
Oto poranne informacje drogowe.
Wielkim problemem są...
Dion, nie mogę po raz kolejny spóźnić się do pracy.
Widziałeś moje klucze?
Twój inhalator leży na stoliku kawowym.
Musimy stąd wyjść za trzy minuty.
Nie mogę się znowu spóźnić.
Mówię poważnie.
Muszę tam być o ósmej albo już po mnie.
Nawet nie tknąłeś płatków.
Znowu zostawiłeś klucze w drzwiach?
Lecimy, więc wrzuć naczynia do zlewu, mam dość mrówek.
Ale już.
- Gotowy? - Przestraszyłaś mnie!
Dion, miałeś...
Dobra, bierz plecak.
Zarzuć go na plecy.
No już.
- Nie zapomnij inhalatora. - Jasne.
No już, buty.
- Mamo, umiem czarować. - To wspaniale, skarbie.
Możesz się tym zająć, jeśli położysz drugą klasę.
Mój kubek!
Już 7.34, słuchacie swojej stacji...
No jedźcie...
Miało zniknąć?
- Miało latać. - Ale jak?
Nie wiem, rano się udało.
Już prawie szczyt, nie odpuszczaj.
Już tu czekam z dzieckiem.
A czyje to dziecko?
Myślałem, że nasze.
Ja je urodziłam.
Włóż to do plecaka, wrócisz do tematu wieczorem.
Chcę się pochwalić.
Nie powinieneś czarować w szkole.
Wreszcie.
Kiedy znowu się z kimś zakoleguję?
Masz przecież koleżankę.
Esperanza się nie liczy.
- Czemu nie? - Bo też nie ma kolegów.
Miałeś kolegów w starej szkole.
Te dzieci są inne.
Mają deskorolki, a Chris ma kanał na YouTubie.
Wszyscy go lubią i wszyscy są ode mnie więksi.
Urodziłeś się pod koniec roku.
Byłeś za mądry na młodszy rocznik.
Nie chcę być mądry, chcę mieć kolegów.
Wszystko się ułoży, daj sobie czas.
Zaufaj mi.
Jest już 7.47, budzimy się i idziemy...
Odbiorę cię o szóstej.
Bylebym nie był ostatni.
Postaram się.
Kocham cię.
Nawet się nie waż.
No już, leć.
Pokazać ci sztuczkę?
- Robię sztuczki z... - O Boże, chodźmy stąd, Chris.
...gąbką. Poczekajcie!
Przepraszam. Znowu się spóźnię.
MAŁY RYNEK
Zwolnił cię przez telefon?
O 8.05 powiedział, że nie mam po co przychodzić.
I co teraz?
Znajdziesz nową pracę.
Zawsze możesz porozmawiać z Kwame.
Mam sprzątać podłogi? O nie.
Biuro, szkoła tańca...
- To Liz. - Hej!
- Cześć. - Gdzie moja kawa?
Willa, pisałam.
Nie patrzę na telefon, jak rozmawiam z koleżanką.
Też planuję z nią rozmawiać,
ale wolę przy kawie.
- Co u ciebie? - Nie mam pracy.
Zostań handlowcem, sporo zarobisz.
Ma podróżować z Dionem?
Co u młodego?
Jak się czuje, jako jedyny w całej szkole?
Przecież nie jest tam sam.
Jest nas więcej?
Są dwa rodzynki w szklance mleka?
Spróbujcie w środku roku znaleźć dobrą szkołę publiczną.
- Fakt. - Nie znam się na tym.
To wszystko, skarbie.
Umowa stoi.
Cześć, Chris, co u ciebie?
- Chcesz siąść? - Jasne.
To siadaj.
Ten gość mógłby odpuścić.
- Czemu? - Pokaż.
Cholera.
Nie mam ochoty.
- Na niego? - Na nikogo.
Czemu mnie nie swatasz?
Nie bądź zachłanna, to ona musi wyjść z domu.
- No wiesz. - Wychodzę z domu.
Ale nie lubię tej okolicy.
Niech to się skończy.
- Rozchmurz się. - Drogie panie.
- Idealny moment. - Masz placka, rozchmurz się.
Zrób to dla nas.
- Jak kiedyś. - Dawaj widelec.
- Łap. - Dziękuję.
Spóźnialska nie dostaje.
Dion, chodź tu!
Cześć, Esperanza.
Chcesz dołączyć do ich paczki? Zawsze po szkole siedzą w skate parku.
Skąd wiesz?
Zaleta bycia niewidzialną.
Dużo słyszę.
Muszę po szkole czekać na mamę.
Ale zawsze się spóźnia.
Wy też tutaj?
- Co u ciebie? - Nic, idę akurat do domu.
Wziąłeś deskę?
- Nie wziąłem. - Tylko nie to!
- Weź tę. - No co ty!
Ciekawe co umie.
No już.
Moja deska!
O rany, to już piąty raz.
- Słaby jesteś. - Wcale nie.
Nigdy mu się nie uda.
On się przecież w końcu zabije.
O Boże.
Ale super!
- Co to... - Stary.
- Nie było cię w szkole. - Nie bądź zła.
Dopiero Esperanza powiedziała, gdzie jesteś.
Dion ma dziewczynę.
Ściągaj kask z głowy,
złaź stamtąd i marsz do auta.
Frajer.
Szybciej.
Proszę pana, jestem tu co tydzień.
Sterczysz mi na podeście i tyle widzę.
Nawet na nim nie stoję.
Pat!
No proszę, jesteś!
Co u ciebie?
Pani chłopak?
Co? Nie.
Wałęsają mi się tu tacy i ciągle śmiecą.
Zmieniłaś fryzurę?
Wybacz, George.
Umawialiśmy się?
Dion zaprosił mnie na kolację,
Nie musisz mnie karmić,
mogę go wziąć na pizzę.
- Nigdzie nie idzie. - Mamo!
- Uciekłeś ze szkoły. - Co?
Idź do swojego pokoju. I żadnych gier.
- Ale... - Już.
I nie hałasuj na korytarzu.
W śmietniku zamieszkał szop.
- Możemy? - Jasne.
Wybacz bałagan... Nie spodziewałam się nikogo.
Wiesz...
Nie muszę zostawać.
Chciałem sprawdzić, jak ci idzie...
Mam pomysł.
Już prawie szósta...
Dion musi jeść.
Wiem, uciekł ze szkoły, ale jestem chrzestnym,
więc mogę mu dać solidną burę w trakcie jedzenia pizzy.
Nicole.
Na Comic-Conie znalazłem rewelacyjne nowe komiksy.
Chciałbym się nimi komuś pochwalić.
Nie wiem, czy lubisz...
Ten mógłby ci się nawet spodobać.
Mam wrażenie, że to coś dla ciebie,
ale Dion chyba bardziej go doceni. Mnie nie musisz karać.
Wezmę go od ciebie na godzinę.
Ale żadnego deseru.
Dobrze, chyba masz rację.
Dion! Mamy godzinę!
Chodź, zanim zmieni zdanie.
Dzięki, pa.
Nie śmiej się.
Czemu musi się składać?
Łatwiejszy transport.
Jeśli tylko potrzeba...
Voilà.
Prawie.
Dobra, moment, jeszcze nie było gotowe.
Przytrzymam.
Dziękuję.
Skarbie, po co ci wielka klatka?
To taka klatka Faradaya. Metal ustawiony we właściwy sposób...
Może wpłynąć na przepływ prądu.
Wiem to.
Rok fizyki.
Dlatego się pobraliśmy. Ojciec musi być dumny.
Oboje wiemy, że to nie jest prawda.
Zawsze chciałem siąść pośrodku burzy i bawić się piorunami.
Ten stop nie rdzewieje i jest lekki.
Materiał doskonały.
No tak.
Ważne jest to, czy działa.
Tak jakby.
Nie jestem całkowicie pewny, ale...
Musi w niego uderzyć piorun.
Nie.
Odrobinkę wiary poproszę.
Mam upaść, a ty mnie złapiesz?
Masz mi teraz zaufać...
że cię złapię.
- Co? - Nic.
Czasem wiem, co robię.
Patrz na te rysunki, co za szaleństwo.
Masz pizzę na rękach.
Jest coś warty?
Trzy dolary, ale jest mój.
Nie chcę go ubrudzić tłuszczem.
Dziękuję ci bardzo.
Teraz możesz go wziąć.
Jaką ma supermoc?
Jest zabójcą,
który robi sztuczki.
- Przesuwa cokolwiek siłą umysłu? - Nie, ale pokażę ci coś.
Ten może. To telekineza.
Podstawy super mocy.
Wszyscy wielcy potrafią. Luke Skywalker, Neo...
Mary Poppins.
Jej się boję.
- Mary Poppins? - Tak.
Rzeczywiście jest trochę straszna. Wiesz, co ci powiem?
Na pewno jest zła.
Nie chcę być zły.
To używaj mocy w dobrym celu.
Nie wiem, jak ich używać.
- Jesteś superbohaterem? - Znam magię.
Super.
Jak się nazywasz?
Dion.
Jako superbohater.
No wiesz, na przykład...
Pierdzioch.
- Dobrze się bawią. - Jestem twoim ojcem.
Walczymy tu z przestępcami.
Jestem twoim ojcem.
Wiesz co? Musimy teraz...
Musimy uważać,
bo jak rząd dowie się, kim jesteś, to będą na tobie robić eksperymenty.
Mama by im nie pozwoliła.
To może nie być jej decyzja. Pamiętasz rodziców Batmana?
Wujka Spider-Mana? Planetę Supermana?
Przepraszam, tylko tak żartowałem.
Nic się jej nie stanie.
Tacie coś się stało.
Fakt.
Mówiłem ci, jak się poznaliśmy?
W ósmej klasie.
Na stanowych zawodach z robotyki.
- Kto wygrał? - A jak sądzisz?
Tata?
Jasne, że on wygrał.
Zawsze był ode mnie lepszy.
BIONA to też jego pomysł.
Już uganiał się za burzami, więc zostałem jego specem od statystyki.
Jak Batman i Robin.
Byłeś z nim wtedy?
Nie wiedziałem, że się wybiera, więc...
Było za późno.
Mama mówi mi tylko tyle, że to była burza.
To jest właśnie problem z gonieniem burz.
Czasem się je dogania.
Ciocia mówi, że go nie znaleźli. Nikt nie wie, gdzie jest.
Wiesz, co najlepiej pamiętam?
Uwielbiał łowić.
Nauczył się tego od swojego taty.
Jego tata sam wybudował domek nad jeziorem.
Bardzo często jeździliśmy tam razem na ryby.
Jedliśmy tylko to, co sami złapaliśmy. Jak ryby nie brały, głodowaliśmy.
Potrafił dużo złowić?
Twój tata? Całe mnóstwo.
Był niewiarygodny. Kiedyś nawet...
Przepraszam, że uciekłem.
- Co masz na koszulce? - Czekoladę.
Idź umyć zęby.
W mojej obronie powiem tyle:
chciał lody, a ja chcę, żeby mnie lubił.
Dziękuję.
Pytał o śmierć Marka.
Co powiedziałeś?
Zmieniłem temat.
Ale...
Na jego miejscu chciałbym wiedzieć.
Nie potrzebuje koszmarów.
Mógłby być dumny z tego, że...
To moje dziecko.
Zrozumiałem.
- Dobranoc. - Pa.
- Mów mi, kiedy kogoś zapraszasz. - To tylko Pat.
Pat to też ktoś.
I nie to na dzisiaj planowaliśmy.
- Uciekłeś ze szkoły. - Zaprosiłem go wcześniej.
- A kiedy? - Wczoraj.
Gadaliśmy w Reptile Repo.
To tak można? Czemu o tym nie wiem?
Bo ciągle pracujesz.
To niemiłe. Ktoś musi płacić czynsz.
Wolałem stary dom.
Ja też.
Jak tata wróci, nie będzie wiedział, gdzie nas szukać.
Przepraszam.
- Mamo, przepraszam. - Pozbieraj zabawki.
- Mamo... - Wszystko gra. Umyj zęby.
Zebrałem je.
Jak to...
Spokojnie, tylko się bawią.
Super, prawda?
Co to ma być?
To magia, żeby ci nie było smutno.
Już przestań.
O nie.
Dion, chodź tu.
- Przestań! Nie pomagasz! - Próbuję, ale mnie nie słucha.
Dość!
Po prostu...
- Przestań! - Nie potrafię!
Nie chciałem cię skrzywdzić.
To nie twoja wina, skarbie.
Mówiłem, że czaruję.
Tak, z zestawem ze sklepu.
- Wszystko gra? - Tak.
- Nie widziałam czegoś takiego. - A ja tak.
Jeden długopis do mnie przylatuje.
Tu Kat. Zostaw wiadomość.
Kat, odbierz. Chodzi o Diona.
Potrzebuję...
Oddzwoń, dobra?
ODDZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ! COŚ SIĘ DZIEJE Z DIONEM!
ZACZYNAM OPERACJĘ. WEŹ GO NA SOR.
- Mamo... - Wiem, że jesteś śpiący.
Jest i ciocia.
Cześć.
Dobrze się czujesz?
Nie masz gorączki, to dobrze. Coś cię boli?
Porozmawiam teraz z mamusią, dobrze?
W razie czego pomoże ci Anna, moja koleżanka.
Dobrze?
- Miał jechać na SOR. - Ty go sprawdź.
Miałam operować, a on wygląda zdrowo.
Porusza przedmioty siłą umysłu.
Co ty robisz?
Próbuję ci coś wyjaśnić.
Zrobił cyklon ze swoich klocków Lego i innych zabawek...
- Dobrze. - To było straszne.
Musisz wyjść na świeże powietrze.
Brałaś coś?
Lorazepam masz na wszelki wypadek.
Mówię poważnie.
Coś się z nim dzieje.
Krwawiłam. Patrz na mój bark.
- Mówisz, że jest agresywny? - Mówię, że ma moce.
Dziwne, straszne moce.
- Masz dużo na głowie. - Nie rób tego.
- Nie bagatelizuj. - To nie tak.
Chcę to tylko zrozumieć.
Od razu mówię, że Dion nie ma mocy.
- Wróćmy, to ci pokażę... - Nie! Dość.
Odbija ci.
Nie możesz tego dłużej robić. Na Boga, jesteś teraz matką.
Myślisz, że tego nie wiem?
Ogarnij się.
- Straciłam dzisiaj pracę. - O Boże.
Już dobrze.
Doktor Neese proszona na salę operacyjną.
Muszę iść operować.
Obiecuję, że to, co widziałaś, na pewno da się wyjaśnić.
W tym tygodniu muszę być pod telefonem,
potem do ciebie przyjdę.
Dobrze?
Nie chcę cię zostawiać, ale...
Muszę.
Mamo?
Cześć, skarbie.
Nie mogę spać.
Płaczesz?
Wszystko jest dobrze, chodź.
No wskakuj.
- Lepiej? - Tak.
Pat mówi, że pytałeś o tatę.
Nigdy o nim nie mówisz.
- Bo bardzo cię to smuci. - Ty smucisz się bardziej.
Uratował obcą osobę...
I...
W Nowym Orleanie natrafił na huragan...
Zobaczył kobietę, którą wiatr zmiótł do rzeki,
więc skoczył do wody, żeby ją uratować.
Udało się?
Tak.
Ale woda go porwała.
Nie powinien był skakać.
Tak właśnie zachowują się bohaterowie.
Ta pani nazywała się Charlotte Tuck
i wróciła do swojej rodziny,
bo tata był bohaterem.
Zapominam go.
- Co? - Czasami.
Moment.
Podejdź tu.
- Tata! - Hej, skarbie.
Jak ci minął dzień?
Dziwnie.
Wszystko latało po całym pokoju,
a Pat wziął Diona na pizzę.
Brzmi świetnie.
Nagrał mi ten film, bo bardzo dużo wtedy podróżował.
Co tam u Diona?
Tęsknię za nim.
Wszystko gra.
Jest super.
Mówię ci, że on jest...
wyjątkowy.
Będzie rządził światem.
Chciałbym z wami być, ale na pewno świetnie ci idzie.
Jak wrócę, pojedziemy do domku.
Tylko we troje, dobrze?
Tęsknię.
Kocham cię.
Do zobaczenia.
Nie idź jutro do szkoły.
Nie tańczysz.
Nie wiesz, co to znaczy.
Mogę iść nad jezioro?
- Tak. - Hurra!
Dziękuję.
Mamo! Pomocy! Szybko!
Mamo, pomocy!
Pomocy!
- Mamo, pomóż mi! - Hej!
Ta łódź jest stara,
pewnie od razu pójdzie na dno.
Patrz!
Nie idziemy na ryby.
- Czemu? - Bo nie umiemy łowić.
Wkładasz kijek do wody i już. Chodźmy.
To nie takie proste.
Jeszcze przynęta i...
Nie możesz popłynąć sam.
Możesz nią tak nie ruszać?
Pat mówił, że lubili tu łowić, ale nie widzę ryb.
Może ich tu już nie ma?
Może je spłoszyłeś?
- Tu nie ma ryb. - Wiesz co?
Przytrzymaj wędkę w wodzie.
Włóż pod powierzchnię i chwilę nie ruszaj.
Dasz mi telefon? Chcę sprawdzić kanał Chrisa.
Nie wzięłam telefonu.
Muszę polubić jego konto.
- Tak będzie zawsze. - Co?
Wpasowywanie.
Będziesz się zastanawiał, co powiedzieć, co ubrać, co kupić...
A ty co lubisz?
Komiksy i Lego.
- Chris nie lubi komiksów. - Ale ty je lubisz.
Pokaż ludziom, kim naprawdę jesteś, a będziesz miał prawdziwych przyjaciół.
Gotowy na makaron z serem?
Jemy tylko to, co złowimy.
- Łowimy dalej. - Nie ma szans, chodźmy.
Nie poddam się.
Di, przestań.
Przestań, dobrze? Oszukujesz.
Co?
O nie.
One nie mogą tu oddychać. Potrzebują wody.
Nie do końca to miałam na myśli.
Dobrze.
Teraz je opuść.
Brawo, dobra robota.
Dion robisz coś drzewom?
Nie celowo.
Skarbie, zostaw je w spokoju, ściągasz drzewa w dół.
Di?
Pogarszasz sprawę. Kochanie, uspokój się proszę.
- Nie podoba mi się to. - Ja też się boję.
Skup się.
- Nie mogę! - Chyba nie próbujesz.
Di?
CHARLOTTE TUCK
Uratował obcą osobę...
...wiatr zmiótł ją do rzeki.
- Pani nazywała się Charlotte Tuck. - Mamo!
Kochanie, co robisz poza domem?
Patrzę na deszczowych ludzi.
Na co?
Skarbie, musimy wrócić.
Nic nie wiedzą, ale nie mamy wyjścia.
Nicole! Nie powinno cię tu być.
Idź.
Bierz Diona i idź.
Nie rozumiesz, mamy mało czasu.
To niebezpieczne.
Tato?
Czy to był tata?
Dokąd poszedł?
Napisy: Jędrzej Kogut